Een leven in beweging

‘Meneer Van Driel, kijk eens, ik heb een sigaret voor u.’ De woorden van de kale man tegenover mij kaatsen door de wagon, als op hol geslagen stuiterballen, en nestelen zich daarna in mijn oor. Met enige terughoudendheid pak ik de brandende sigaret, schuif het raam naar beneden en kijk naar buiten. Schapen met glazige ogen razen voorbij.
‘De trein is eigenlijk best wel een handig vervoersmiddel,’ hoor ik mezelf ineens zeggen. Ik neem een diepe teug van de sigaret en blaas langzaam uit. Kringen rook stijgen op.

De kale man kijkt me zwijgend aan, ik vervolg. ‘Ik bedoel, heb jij wel eens een trein zien staan bij de pomp van een tankstation? Of een machinist bij een ANWB praatpaal, terwijl de conducteur een gevarendriehoek op de weg plaatst?’ Het stuk vlees achter mijn ribben begint sneller te kloppen, alsof het zich wil mengen in de discussie. De kale man knikt instemmend met zijn hoofd, precies uit de maat van mijn woorden. ‘Probeert u zich maar te ontspannen meneer Van Driel, denk aan de afspraken die wij gisteren hebben gemaakt.’ Hij krabbelt iets in een notitieblokje en stopt het daarna in de binnenzak van zijn jas.

Ik beweeg de sigaret naar mijn hoofd en steek hem in mijn linkeroor, als een soort antenne. Ik hoor een stem: ‘De Zoon zegt dat de afspraken niet geldig zijn omdat hij zijn vingers had gekruist’. Ik steek de sigaret in mijn rechteroor, opnieuw een stem. ‘De Heilige Geest zegt dat hij moet plassen….’ Ik blaas uit, maar er komt geen rook uit mijn mond. Aan de andere kant van het gangpad kijkt een oud echtpaar in mijn richting, op een manier die ik niet begrijp.

‘Nog heel even wachten, meneer Van Driel. We zijn bijna op station Utrecht. Dan nemen we een korte pauze, een koekje en een kop koffie. Daar bent u toch zo dol op?’ Een paar minuten later komt de trein tot stilstand op het perron, zoals beloofd. We stappen uit en vervolgen onze weg naar de stationsrestauratie. Ik loop voorop, de kale man vlak achter mij aan. Op weg naar de pauze, het koekje en de kop koffie. Op weg naar een beter leven.

Leon
Over de auteur:
Leon (1986) is werkzaam bij een uitvaartverzekeraar. Het is dan ook niet gek dat thema’s als leven, dood, geluk en verdriet vaak voorkomen in zijn werk als schrijver en fotograaf. Krachtige tegenpolen, die soms dichterbij elkaar liggen dan je denkt.


Laat een bericht achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

De volgende HTML-tags en -attributen zijn toegestaan: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>